1.navdêr
Bi tundî berdana ji destê xwe daku li hewa dûr biçe.
- de
- Wurf / Werfen
- en
- throw / throwing
- nl
- lanceren
- tr
- atma / atış
Mînak
Avêtina gogê.
Avêtina topan.
avêtin
/ɑːveːˈtɘn/
2.lêkerPirjimar: em davêjin
Bi tundî ji destê xwe berdan daku li hewa dûr biçe.
- de
- etwas schleudern, werfen
- en
- to throw, cast, hurl, toss
- nl
- werpen / gooien / smijten
- tr
- atmak, fırlatmak
Mînak
Kevir û ber avêtin.
Ehmed bi xwe ben avêt ustuyê xwe û serêd benê dayêd destêt Madoyê, go kurû zû bikêşe
Etîmolojî
Ji proto-hindûewropî *ṷeik-, *ṷeig- (“badan, çemandin, tewandin”), proto-îranî *a- + *veyg-. Hevreha avestayî [skrîpt hewce ye] (veêg-, “hejandin”) (rehê dema niha veêc-), osetî [skrîpt hewce ye] (vêẍûn, “hejandin, vehejandin”), belûçî [skrîpt hewce ye] (gêceg, “hejandin; avêtin”), farisiya navîn [skrîpt hewce ye] (wêxten) (rehê dema niha -wêz-), farisî آویختن (avîxten, “hilawîstin, daliqandin”) (rehê dema niha: -avîz-), soranî هاویشتن (hawîştin, “avêtin”) (rehê dema niha -hawêj-), kurdiya başûrî aştin, oyştin, zazakî eştene (navdêr: eştiş). ;