Jûjî

bêdîn

/beːˈdiːn/

navdêr
  1. Kesê baweriya wî tune.

    en
    ungodly / irreligious / unscrupulous
    tr
    dinsiz

Mînak

  • Îcarê ewê bêdînê gote ferhad ku hey ho tu çi dikî, Şirîn ji destê te çû.

Etîmolojî

Ji bê- + dîn.

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

bêdîn — ferhenga kurmancî · Jûjî