Jûjî

behecîn

/bɛhɛˈd͡ʒiːn/

1.navdêr
  1. Maneya vê madeyê hê nehatiye nivîsîn. Heke hûn maneya wê bizanin, kerem bikin binivîsin.

2.lêker
  1. pirr tirsîn, bizdîn, qutifîn, pirr acisbûn

    en
    dander up / get one's dander up / terrify / frighten
    tr
    hasetlenmek / zıbarma / zıbarmak / geberme

Etîmolojî

Ji behec + -în, ji proto-hindûewropî *bʰeyh₂- (“tirs”), proto-îranî *becH- / *beHc-. Hevreha avestayî b(e)ii-, farisiya navîn bîm, farisî بیم (bîm), sanskrîtî बिभेति (bibheti) (√bhey-), rusî бояться (bojatʹsja), polonî bać się, îngilîziya kevn bifian (recifîn), almanî beben (recifîn), swêdî bäva, lîtwanî baidas.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

behecîn — ferhenga kurmancî · Jûjî