1.rengdêr
şûm û nesekinî û bêrêz.
Mînak
Kurê Hacî Saîleyê gelkî birû ye.
Etîmolojî
Ji bi- + rû.
birû
/bɘˈɾuː/
2.navdêr
Mûyên li raserî çavan li jêra eniyê.
- de
- Braue / Augenbraue
- en
- eyebrow
- nl
- wenkbrauw
- tr
- kaş
Etîmolojî
proto-hindûewropî: *h₃bʰruH- ("birû") *::Şablon:iir-pro: *bʰrū-; avestayî: brûet ("birû"); pehlewî: brūg ("birû"); sogdî: br'wkh ("birû"); farisî: ebrû ("birû"); belûçî: burvan ("birû"); kurdî: birû ("birû"); soranî: ebro ("birû"); kîrîbatî: bura ("birû") ...; zazakî: burî ("birû")