1.navdêrnêrza
Hestiyên di devî de ku xwarin pê tê hêrandin.
- de
- Zahn
- en
- tooth
- nl
- tand
- tr
- diş
Mînak
Didanên mişarê.
Etîmolojî
Herwiha diran, dinan, dan, hevrehên soranî ددان (didan) û دان (dan), kurdiya başûrî digan û dinan, lekî diyan, hewramî diđan, zazakî didan û dindan, farisî دندان (dendan), pehlewî dad an dendan , belûçî دنتان (dentan), avestayî 𐬛𐬀𐬥𐬙𐬀𐬥 (denten) û 𐬛𐬁𐬙𐬁 (dātā), osetî дӕндаг (dændag), sanskrîtî दन्त (dánta), lîtwanî dantìs, rusî десна́ (dêsná), çekî dáseň, yûnanî δόντι (dónti), latînî dens, fransî dent, îtalî/portugalî dente, romanî dinte, spanî diente, bretonî dant, danmarkî/holendî/swêdî tand, norwecî tann, almanî Zahn, îngilîzî tooth (pirhejmar: teeth)... hemû ji proto-hindûewropî *h₃dónts (reh