Jûjî

irtihal

navdêr
  1. birêketin, çûn

    tr
    irtihal

Etîmolojî

Ji erebî ارتحال (irtiḥal, “hw”) ji رحل (reḥele, “bi rê ketin, çûn”). Ji heman rehî: rehl.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

irtihal — ferhenga kurmancî · Jûjî