Jûjî

kendal

/kɛnˈdɑːl/

navdêr
  1. kevirên gir û bilind (bi taybetî yên li ber avekê), cihê bilind yê li ber avê, rizde, nizar, beten, kend

    de
    Klippe / Abhang / Bluff / Schlucht
    en
    cliff / abyss / brink / crag
    nl
    klif
    tr
    yalıyar / bayır / uçurum / yalpak

Etîmolojî

Ji kend + al.

Peyvên girêdayî

Peyvên çêbûyî

Awayên din

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

kendal — ferhenga kurmancî · Jûjî