Jûjî

kerî

/kɛˈɾiː/

navdêr
  1. Kom, grûp, bir, celeb, ref, revde, ajal, col, celeb, colek, garan, naxir çendîn kes yan tişt bi hev re, gelek kes yan tişt li gel hev.(bi Behdînî bes bu pezî dihête bikaranîn)

    de
    Herde / Riegel / Schafherde / Täterschaft
    en
    herd / flock / drove / group
    nl
    kudde
    tr
    bölüntü / dilim / sağırlık / sürü

Mînak

  • Keriyek pezî yê nêzî 100 mih û berx û beranan.

  • Ez kû ji mala te çûm û kerîkî dilê xwe li ba te hîşt, min çi zehmet û feqîrî kişand (...)

Etîmolojî

Herwiha ker (4), hevreha farisiya kevn kare- (koma mirovan/leşkeran -> leşker), latviyayî kara(spēks) (leşker), lîtwanî kar(iuomenė), prûsiya kevn kargis, gotî 𐌷𐌰𐍂𐌾𐌹𐍃 (harjis), almanî Heer, danmarkî û norwecî hær, swêdî här, inglîziya kevn here, îrlendiya kevn cuire, yûnaniya kevn κοίρανος (koîranos: serleşker)... hemû ji proto-hindûewropî * kor-os, * kory-os. Ji eynî rehî belkî herwiha peyva (leş)ker û (es)ker.

Peyvên girêdayî

Awayên din

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

kerî — ferhenga kurmancî · Jûjî