Jûjî

orîn

/oːˈɾiːn/

1.navdêr
  1. Maneya vê madeyê hê nehatiye nivîsîn. Heke hûn maneya wê bizanin, kerem bikin binivîsin.

    tr
    böğürme / böğürüş / uğuldama
2.lêker
  1. oreor kirin, dengê mangeyan û gayan kirin

    de
    muhen
    en
    moo / bellow / keck
    tr
    böğürmek / bozbozlamak / bozlamak

Etîmolojî

Onomatopoetîk, ji proto-hindûewropî *reuǵ- (“orîn”), hevreha ermenî առիւծ (aṙiwc: şêr), yûnanî ὠρυγή (orûgê: orîn), latînî rūgio (orîn). Herwiha hevreha ûr ya kurdî.

Peyvên girêdayî

Peyvên çêbûyî

Girêdayî

Awayên din

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

orîn — ferhenga kurmancî · Jûjî