Jûjî

reb

/ˈrɛb/

navdêr
  1. Xwedê, xwedan, xwedî, xweyî, nexasma bi wateya dînî.

    de
    Gott / Herr
    en
    the divinity
    nl
    God / Heer
    tr
    tanrı / rab / Rab

Mînak

  • Ya Rebê alemê, tu gunehên me bixefirînî!

  • Ya rahiberê wî Mustefa bitYa reb bi heqqê Mustefa kîXanî bi xwe ra tu aşina kî

Etîmolojî

Ji erebî رَبّ (rabb) ji aramî ܪܒܐ (reba, “mezin”), hevreha akadî reb ("mezin").

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

reb — ferhenga kurmancî · Jûjî