/rɛˈjiːn/
Dengê ku se, kûçik an gur derdixin.
Doh êvarê çend kûçikên delal li ber derî direyiyan û reyîna wa wek kilamek digihîşt asîman.
From Proto-Indo-European *leh₂- (“to bark, howl”).
Qîja dirêj û bikeser ku gur yan kûçik dide.
Kûçik çend caran bi dengên tivingên wan reya bûn, lê dû re ew jî winda bûbûn
Ji proto-hindûewropî *le- ("reyîn, rewîn"), proto-îranî *re- ("reyîn, rewîn"), avestayî: re- ("reyîn, rewîn"), sogdî: r'y- ("reyîn, rewîn"), osetî: rêjîn/rêjd- ("reyîn, rewîn"), kurmancî: reyîn- ("reyîn, rewîn"), hewramî: lalyay/laliye- ("reyîn, rewîn"), zazakî: lawayen/law- ("reyîn, rewîn"), sanskrîtî: ra ("reyîn, rewîn"), yûnanî: laiein ("deng kirin"), latînî: lātrāre ("reyîn, rewîn")
