Jûjî

sebî

/sɛˈbiː/

1.rengdêr
  1. Çîmentoyî, gêçî, ji sebê.

Etîmolojî

Ji seb + -î

2.navdêr
  1. Kurr, law, gede, weled, zarokê nêr.

    de
    Kind
    en
    bantling
    tr
    çocuk / yavru / koca bebek / sabırsızlıkla

Mînak

  • ihsan bike qenc jê xeber deKanî sebiyê di min çi derd eMecnûnî ye ser' e ya hewa ye

Peyvên girêdayî

Peyvên çêbûyî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

sebî — ferhenga kurmancî · Jûjî