Jûjî

xwecih

navdêr
  1. Mirovê cihek hebe ji bo vehewyanê, rûniştvan, şênî, akincî, yê ku cihê xwe di derekê ra kirî.

    en
    settled / established / dweller / autochthonic
    tr
    yerleşik / yerli / sakin

Mînak

  • Ez li Duhokê xwecih im.

Etîmolojî

Ji xwe + cih.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

xwecih — ferhenga kurmancî · Jûjî