Jûjî

emir

/ɛˈmɘɾ/

zelfstandig naamwoord
  1. bevel / decreet

    de
    Befehl / Erlass
    en
    behest / decree / command / rule
    tr
    ferman / komut
    kmr
    ferman, ferwar, gotina kesek dibêje û divê kesek din wek wê gotinê bike

Voorbeelden

  • Serokê wan emrê rawestandina şerrî daye.

  • Hemîdo yekî dirêj û zeyif bû. Emrê wî an çil hebû an tunebû. Lê porê wî spî bûbû.

Herkomst

Ji erebî أمر (emr, “ferman, ragihandin”), أمر (emere, “ferman dan/kirin”), hevreha aramî û îbranî אמר (e-m-r-: gotin, ferman kirin), akadî emaru (“dîtin, ketin ber çavan”) ji proto-samî [Peyv?].

Verwante woorden

Bron en licentie

Dit lemma komt uit Wîkîferheng/Wiktionary en valt onder CC BY-SA 4.0. Bron: Wîkîferheng. Onze afgeleide gegevens delen we onder dezelfde licentie.