1.rengdêr
şatir, fêlbaz, canbaz, hîlebaz, lêbbaz
şeytan
/ˈʃɛjtˤɑːn/
2.navdêr
wek Şeytanî, mîna Şeytên, kesa/ê xirab yan xirabîxwaz, fêlbaz, hîlebaz:
- de
- Satan / Teufel
- en
- Satan
- nl
- Satan
- tr
- Şeytan / şeytan
Mînak
Ew kes şeytanekî pîs e.
Wan şeytanan dixwest çi bikin?!
Etîmolojî
Ji erebî شيطان (şeyṭan) ji îbranî שטן (şeṭan), hevreha aramî ܣܛܢܐ (şaṭana). Peyva îbranî yekser yan jî bi rêya aramî wek Σατάν (Satan) ketiye yûnaniya kevn û jê belavî hemû zimanên ewropî jî bûye: latînî Satān, fransî, almanî û îngilîzî Satan, spanî Satán, îtalî Satana, rusî Сатана (Satana), portugalî Satã... Li aliyekî din li Rojhilatê forma bi rêya erebî belav bûye: farisî شیطان (şeytan), tirkî Şeytan, hindî शैतान (şeytan), maratî सैतान (şeytan)...