Jûjî

şil

/ˈʃɘl/

rengdêr
  1. Tişta/ê av pê ve; tişta/ê av yan ronatiyek din ketiye ser; tişta/ê di avê yan ronatiyek din hilandin.

    de
    nass / feucht
    en
    wet
    nl
    nat / vochtig
    tr
    ıslak

Mînak

  • Cilên min li ber baranê şil bûn.

  • Xweş dibû wê saetêPê xweş dibû sed lal û şilPê ron dibû sed çav û dil

Etîmolojî

Ji proto-hindûewropî *sṷēid- (“şîr; şilî”). Hevreha [skrîpt hewce ye] (ksviḍ, “şil bûn”) ya sanskrîtî. Herwiha hevreha şîr ya kurmancî, sanskrîtî क्षीर (kṣîre, “şîr”), avestayî [skrîpt hewce ye] (xşvid-, “şîr”) farisiya kevn [skrîpt hewce ye] (şift-, “şîr”), farisî شیر (şîr, “şîr”), soranî شیر (şîr), zazakî şid / şit, hewramî şot. Herwiha hevreha şil (ruhn, şilî, têrav) ya kurmancî û rehê [skrîpt hewce ye] (ksviḍ, “şil bûn”) ya sanskrîtî.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

şil — ferhenga kurmancî · Jûjî