1.navdêr
pirtikîn, hûrbûn, parçebûn:
- de
- Bruch
- en
- breaking
- nl
- breken / breuk
- tr
- kırma / kırılma
Mînak
Ketin û şkestina şûşeyan.
şkestin
2.lêker
parçe-parçe bûn, hûr-hûr bûn (bi taybetî tiştek req)
- de
- zerbrechen / kaputtgehen / brechen
- en
- break
- nl
- breken
- tr
- kırılmak
Mînak
şûşe şkestin
Serê wî şkest û gelek xwîn jê hat.
Etîmolojî
Ji proto-hindûewropî *sek-, proto-îranî: *sçend- / *skend- ("şkandin, parçe kirin"), avestayî: scind- ("şkestin"), pehlewî: şkyn- /şken-/ ("şkestin"), farisî: şikestan- / şikan- ("şkestin"), kîrîbatî: işkänēn / işkän- ("şkestin") ... ^(alfabeya arî), sîvendî: eşkend / şken- ("şkestin"), kurmancî: şkestin- / -şkê- ("şkestin"), soranî: şkestin- / -şkê- ("şkestin"), zazakî: şiknāyan / şik- ("şkestin") Ji proto-hindûewropî *sek- (“birîn, ker kirin, şeq kirin, jê kirin - anku "şkeft" beşeke şeqkirî ya çiyayî ye”), hevrehên kurmancî şeq û şkandin, soranî ئهشکهوت (eşkewt) (şkeft), شکان (şkan) (şkesti