Jûjî

boçik

/boːˈt͡ʃɘk/

navdêr
  1. Dava heywanan a bi derqûnê ve.

    de
    Schwanz / Schweif / Sterz / Stert
    en
    tail / coccyx / tailbone / butt
    nl
    staart / staartbeen / stuitje
    tr
    kuyruk / kuyruk sokumu / sap / izmarit

Mînak

  • Ker boçika xwe dihejîne û mêşan pê vedirevîne.

  • Bi boçika kerê de tenekeyek bi benekî hatibû girêdan.

Etîmolojî

Ji ermenî պոչիկ (počʻik, “dav”), ji պոչ (počʻ) + -իկ (-ik); wekheva boç + -ik.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.