dînkirin

/diːŋkɘˈɾɘn/

navdêr

weke mirov jiber tirs kutekî yan her sedemeka dî dîn bi be yan mejî wî têk bi de, :dengê firokan zarokêd me dînkirin
tr
çıldırtma / delirtme

Etîmolojî

Ji dîn + kirin.