1.navdêr
enitîna kesekê/î
Mînak
Di dema qusandinê de enitandin li hêlekê tirs li hêlekê; serê min di nava herdu teşkên min re ew bû ku nedigiha erdê.
enitandin
/ɛnɘtɑːnˈdɘn/
2.lêker
kesekê/î dan enitîn
- en
- offend
Mînak
A rast, Cécileê baş bi xwe dizanibû, hewildanên ji derveyê vîna wê ew dienitand.
Jinbav hez ji zarokan nake ji wan dienitîne.