Jûjî

hêcet

/heːˈd͡ʒɛt/

navdêr
  1. Bihane, bafik, sebebên bêbingeh, sûcên nerast.

    de
    Ausflucht / Umschweif / Vorwand / Ausrede
    en
    pretext / excuse / rationalization / explanation
    nl
    dekmantel / smoes / voorwendsel / pretext
    tr
    bahane / esbapı mucibe / mahana / mucip

Mînak

  • Bo xwe hêcet girtin.

  • Tiştek kirin hêcet.

Etîmolojî

Ji erebî حُجَّة (ḥujja, “bihane”).

Peyvên girêdayî

Peyvên çêbûyî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

hêcet — ferhenga kurmancî · Jûjî