Jûjî

hil

1.rengdêr
  1. li jor, bilind

    de
    aufwärts / oben
    en
    up / upward
    nl
    opwaarts / bovenste
    tr
    öz / yukarı / yukarı bakan / yukarda

Mînak

  • Wextê ko mêş wî gelekî aciz dikin, destê xwe hildibire li rûyê xwe dixe.

  • Çengalê zulfan tab-i daDa 'işq-i hil bit pêl-i-pêlQelbê me bê cellab-i da

Etîmolojî

Hevreha soranî ههڵ (heł), pehlewî ul, zazakî er, partî hirz, avestayî ǝrǝδβa, sanskrîtî ऊर्ध्व (ūrdhvá), latînî arduus (bilind), arbor (dar), îrlendî ard, hîtîtî harduppi... hemû ji proto-hindûewropî *h₂erHdʰ- (“bilind, mezin bûn, gir bûn”). Bi maneya cihê bilind jî hatiye bikaranîn, we Helgurd, Hilwend, Hilberz ko nav ên çiyayan in.

Peyvên girêdayî

2.navdêr
  1. hel an jî hilî, xişireke avzêrkirî ye ku bo xemilandin û zîneta jinan tê bikaranîn

    de
    Vergoldung
    en
    gilding
    nl
    vergulden / verguldsel
    tr
    yaldız

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

hil — ferhenga kurmancî · Jûjî