Jûjî

karîn

/kɑːˈɾiːn/

1.navdêr
  1. şiyan, taqet, hêz, qudret

    de
    Fähigkeit / Macht
    nl
    vermogen / macht
    tr
    edebilme / yapabilme / güç / kudret

Mînak

  • Bi serketinê wî karîna xwe nîşan da.

2.lêker
  1. Hêz / taqet yan hinêr yan derfet / delîv yan zanîn hebûn bo kirina tiştekî.

    de
    können
    en
    can, be able
    nl
    kunnen / vermogen
    tr
    yapabilmek, edebilmek, -ebilmek
  2. yapabilmek

    de
    können / dürfen
    en
    may, be allowed/permitted
    nl
    kunnen / mogen

Mînak

  • Tu narê firqetê zanîDikarim ez tehemmul kimDiyarê kohê Qendîl im

  • Di avjenîyê de min karî te.

Etîmolojî

Ji ermenî^([çavkanî hewce ye]) , bi ermeniya rojava կարնալ (karnal), ermeniya rojhilat կարողանալ (karoġanal), têkilî ermeniya kevn կարող (karoł, “xurt, bihêz”) ji կար (kar, “hêz, îmkan”). Di lêkera ermenî de di nava peyvê de hem "r" û hem jî "n" heye loma di hin devokên kurmancî de "karîn" û di hinan de jî "kanîn" e. Di devokên kurmancî yên dûrî ermenî de û di zaravayên din yên kurdî û di zimanên din yên îranî de peyda nabe loma ihtimala ku ji ermenî be gelekî mezin e. Bi hin devokên kurmancî şiyan e ku hevreha şiyan (mimkin bûn) ya soranî, şayed ya ji farisî û şikayene, eşkayene, şayene ya za

Peyvên girêdayî

Hevwate

Peyvên çêbûyî

Awayên din

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

karîn — ferhenga kurmancî · Jûjî