1.navdêr
karîn, kanîn, qabiliyet, jêhatin, pêçêbûn, hêz, taqet, qewet, qudret
- de
- Fähigkeit
- en
- ability
- nl
- vaardigheid / vermogen
- tr
- çelim / kudret / erk / kabiliyet
Mînak
… her yek li gor taqet, şiyan û efrandinên xwe yên hunerî bête sengandin.
şiyan
/ʃiˈjɑːn/
2.lêker
Hêz / taqet yan hinêr yan derfet / delîv yan zanîn hebûn bo kirina tiştekî.
- de
- können
- nl
- kunnen / vermogen
- tr
- -ebilmek / -abilmek
Etîmolojî
Hevreha soranî شیان (şiyan, “mimkin bûn”), farisî شایستن (şayesten, “hêja bûn, hejî bûn, mimkin bûn”), pehlewî û avestayî xşa-, sanskrîtî kşeyeti-, ji proto-hindûewropî *kşê- (“zal bûn, serwer bûn”) ku herwiha serekaniya van peyvan e jî: şah, şêr, şar, şehr. Şiyan di soranî de maneya pêkanbûnê dide û carinan jî (bi tesîra hevreha farisî شایستن (“hêjabûn, layiqbûn”) >şayeste) ya "hêjabûn, layiqbûn", lê di zimanên kurdî de maneya resen a karîn parastiye, binêre zazakî şayene. Bi soranî bi maneya "karîn, şiyandar û qadirbûn" dibêjin tiwanîn. Bo mînakeke ji guherîna lêkera ku ji reha bi wateya qud