şiyan

• … her yek li gor taqet, şiyan û efrandinên xwe yên hunerî bête sengandin.

Hevreha soranî شیان (şiyan, “mimkin bûn”), farisî شایستن (şayesten, “hêja bûn, hejî bûn, mimkin bûn”), pehlewî û avestayî xşa-, sanskrîtî kşeyeti-, ji proto-hindûewropî *kşê- (“zal bûn, serwer bûn”) ku herwiha serekaniya van peyvan e jî: şah, şêr, şar, şehr. Şiyan di soranî de maneya pêkanbûnê dide û carinan jî (bi tesîra hevreha farisî شایستن (“hêjabûn, layiqbûn”) >şayeste) ya "hêjabûn, layiqbûn", lê di zimanên kurdî de maneya resen a karîn parastiye, binêre zazakî şayene. Bi soranî bi maneya "karîn, şiyandar û qadirbûn" dibêjin tiwanîn. Bo mînakeke ji guherîna lêkera ku ji reha bi wateya qud