Jûjî

kef

/kɛf/

navdêrmêza
  1. Ava sabûn yan tayêt di nav de.

    de
    Schaum / Handfläche / Handteller
    en
    foam
    nl
    schuim / palm, palmboom
    tr
    köpük / aya / avuç içi

Mînak

  • Rûyê xwe xistibû nava kefa destên xwe...

  • kefa pişt gund.

Etîmolojî

Ji proto-hindûewropî *koph₂o- (çilm, kilmûş, lîk), proto-îranî *kepe-, hevreha avestayî kefe, pehlewî kef, farisî kef, osetî xef(e) (kilmûş), sanskrîtî kefe (çilm)

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

kef — ferhenga kurmancî · Jûjî