navdêr
şarezayê şerîeta îslamî ku dikare fitûyan bide
- de
- Mufti / Großmufti
- en
- mufti
- nl
- moefti
- tr
- müftü
Mînak
Girtî me insaf di mîr neQazî û miftî û feqîr neQeyd kirim kes pê xebîr ne
Etîmolojî
Ji erebî مفتى (muftî), binêrin mu- û fitû.
miftî
/mɘfˈtiː/