Jûjî

pel

/ˈpʰɛl/

navdêrnêrza
  1. Parçeyên çeqên daran ve şên dibin. (pêşî ji bişkojan dipişkivin, paşî kesk dibin û taliyê dibeyin anku zer dibin û diwerin anku diweşin)

    de
    Blatt / Laubblatt / Laub / Seite
    en
    leaf
    nl
    blad / sintel
    tr
    yaprak
  2. kor / köz

    de
    Glut / Feuerbrand
    en
    firebrand, smouldering piece of wood, charred wood, live coal; ember
    nl
    gloeiend kooltje / sintel

Mînak

  • Ah-i bêgavê ji dil tên me ji pêta di cegerBes tu bêfeyde nesîhet ke me dil bûye pelek

Etîmolojî

proto-hindûewropî: *welə- ("hirî, pûrt") > *wolko- ("mû, hirî, pûrt; giya; daristan") :*proto-îranî: *warka- ("belg, pel"); avestayî: verke- ("belg, pel"); partî: wrgr ("belg, pel"); pehlewî: werg ("belg, pel"); sogdî: wrkr ("belg, pel"); farisî: berg ("belg, pel"); mazenderanî: verek ("belg, pel"); kurdî: belg > pelg > pel; zazakî: velg ("belg, pel")

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

pel — ferhenga kurmancî · Jûjî