Jûjî

vîn

/ˈviːn/

1.navdêrmêza
  1. Tişta/ê ku mirovî divê, tişta/ê mirov dixwaze, tişta/ê mirov hez dike.

    de
    Lust / Begehr / Begier
    en
    will
    nl
    wil / wilskracht
    tr
    irade / istenç / isteme / dileme

Mînak

  • A rast, Cécileê baş bi xwe dizanibû, hewildanên ji derveyê vîna wê ew dienitand.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

vîn — ferhenga kurmancî · Jûjî