Jûjî

zîn

/ˈziːn/

navdêr
  1. Cilê stûr û req yê li pişta hespan tê kirin daku mirov li ser rûne û bi sanahî jê nekeve.

    de
    sattel / Sattel
    en
    saddle
    nl
    zaal / zadel
    tr
    eyer

Mînak

  • Îcarê vesû hat û dest avêt, ez ji nêv zîn hîlanîm û avetim...

Etîmolojî

Hevreha avestayî zeêne (çek, sîleh) û farisiya navîn zên (çek, sîleh), ji rehekî nediyar.^([çavkanî hewce ye])

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

zîn — ferhenga kurmancî · Jûjî