Jûjî

emirkirin

/ɛmɘɾkɘˈɾɘn/

isim
  1. emretme

    en
    command / order / giving orders
    kmr
    fermankirin, ferwarkirin, gotinên ku divê kesek bi neçarî bi cih bîne an jî encam bide

Köken

Ji erebî أمر + kirin > emir + kirin.

Kaynak ve lisans

Bu madde Wîkîferheng/Wiktionary kaynaklıdır ve CC BY-SA 4.0 ile lisanslanmıştır. Kaynak: Wîkîferheng. Türettiğimiz veriyi de aynı lisansla paylaşıyoruz.