şîn

• Qutikekî Lewîs ê şîn ê ku ji ber şuştinê rengê wî ber bi sipîbûnê diçe, lê bû.

Herewsan hêşîn, hişîn, ji proto-îranî *axšáyHnah (“şîn; kesk”). Hevrehî soranî شین (şîn), farisî خشین (xeşîn, “gewr”), farisiya navîn [skrîpt hewce ye] (exşên, “şîn(ê tarî)”), farisiya kevn 𐎠𐎧𐏁𐎡𐎴 (a-x-š-i-n /⁠axšainaʰ⁠/, “fîroze”), avestayî 𐬀𐬑𐬱𐬀𐬉𐬥𐬀 (axšaēna). Bi proto-îranî "kesk" û "şîn" yek bû, û kew a zimanên din ên kurdî ji proto-îranî *kapáwtah hate dariştin. Cihêrrengiya navber van du bêjeyan dişê bibe şînê ron û şînê tarî; tevî "şîn" bi ramana şînê tarî bûyî. şînahî, şînkatî, şîn bûn û yên din ji vê bêjeyê dariştî ne bi mehneya xwe a kevn a kesk, û lêvandina -şên- ji ber bandora bêjeya

• şînê vekirî, şînê esmanî, şînê tarî

• Te digot qey piştî kêliyeke din ew ê li vê deştê Ûsiv li ber xwe dirêj bike û stranên şînê biavêje ser.

Ji proto-hindûîranî *xšai (“qilqilîn, girîn, nivatin”). Hevreha soranî شێوان (şêwan).