Substantiv
zeuge / zeugin / Zeugin
- en
- witness / affiant / vouchee
- nl
- getuige
- tr
- şahit / tanık / güya
- kmr
- şahid, kesa/ê ku dîtiye dema tiştek qewimiye yan hatiye kirin û dikare paşî basa wê bike
Herkunft
Ji proto-hindûewropî * kʷei-, proto-îranî *çey-, hevrehên avestayî çeyes-ça (rêzgirtin; guhdarî), vîkeye- < *vî- (jêr) + -key- (nerîn) (govan, şahid), pehlewî gûgay, parsî wîg'h (govan, şahid), farisî گواہ (gevah). վկա (vike) ya ermenî ji zimanekî îranî hatiye deynkirin.