navdêrnêrza/mêzaPirjimar: afir
Cihê ku dewar lê alif dixwe.
- de
- Trog / Futtertrog / Mulde
- en
- manger
- nl
- trog
- tr
- yalak
ahır
- de
- Stall
- en
- stable
- nl
- stal
Mînak
Afirê gamêşa[n], bû warê qelsemêşa[n].
Wê zarokê xwe di pêçekê de pêça û di afirekî de danî, çimkî cihê wan li mêvanxanê tunebû.
Etîmolojî
Ji proto-îranî *a-hverene ("ya ku xwarinê dide", ji a- + proto-hindûewropî * swel-: xwarin), hevreha din ya kurmancî axur, pehlewî axwerr-, farisî اخور (axûr). Heman peyv ketiye ermenî û tirkî jî, bi tirkî ahır.