1.rengdêr
Yê kirina wî li gorî dînê Îslamê nerast e.
guneh
/ɡʊˈnɛh/
2.navdêr
Tiştê ku nabe were kirin, tiştê ku kirina wî qedexe ye, tiştê ger were kirin dê were cizakirin.
- de
- Sünde / Schuld / Rache / Verwünschung
- en
- sin
- nl
- zonde
- tr
- günah, vebal
Mînak
Li gor îslamê zina guneh e.
Ey şefî'ê sahibê alayê hemdMin hene bêhed guneh, nisyan û 'emd
Etîmolojî
Ji farisî گناه (gonah), ji farisiya navîn wn'h (winah), ji farisiya kevn *wínāθya, hevreha kurmancî binas, soranî گوناه (gunah), zazakî guna, partî wn's (winas), farisiya navîn wnʾsytn (winahîden, “ziyan lê kirin, hevsanî "binasandin"”), avestayî vi-nas-, latînî nex, necis (“merg”), noceo (“ziyan”), nocere (“ziyan lê kirin”), yûnanî νεκρός (nekrós, “cendek, term, kelex”), sanskrîtî विनाश (vināśa). Bide ber erebî جِنَايَة (jināya) (> cinayet), osmanî گناه (günah) (> tirkî günah), ermeniya kevn վնաս (vnas), gurciya kevn უნასი (unasi); deynên ji îranî.