navdêr
ode, hode, xurfe, otax, jor, jûr, beşek ji xaniyekî ku bi dîwaran ji beşên din hatiye veqetandin
- de
- Friedhof
- en
- tomb
- nl
- graf / kamer
- tr
- gömüt / kara yer / metfen / oda
Mînak
Dû re wî rahişt kevokê û çentê xwe, dîsan bi paş de vegeriya hundur û çû mezela mêvanan.
Dêm-i di camê me dî sur di medamê me dîLew me ji meyxaneyê girtiye berder mezelHer ji kevanê biweş qebdezerê goşereş
Etîmolojî
Ji erebî منزل (menzil: rawestgeh, peyageh, cihê peyabûnê / jêdaketinê), hevreha aramî ܡܙܠܐ (mezzala), îbrî מזל (mezal), akadî 𒌓𒁕 (manzaltu [UD.DA]). Bi maneya "gorr, mezar, qebir" belkî bi xeletî bi têkilkirina peyva "mezar" be.