Jûjî

binecih

/bɘnɛˈd͡ʒɘh/

navdêr
  1. Cihê armanc, akincî, dera ku divê mirov bigihiyê, cihê ku li gor planê mirov yan tiştek dê bigihiyê.

    de
    Ziel / Destination
    en
    destination / autochthonic
    tr
    bas / yerli

Mînak

  • Em spêdê zû bi rê ketin û êvarê gihişin binecihê.

Etîmolojî

Ji bin + -e- + cih.

Peyvên girêdayî

Peyvên çêbûyî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.