Jûjî

dev

/dɛv/

1.navdêrnêrza
  1. Kuna li leşî ya ku mirov tê re diaxive û dixwe.

    de
    Mund / Maul / Gosche / Gosch
    en
    mouth
    nl
    mond / bek / muil / monding
    tr
    ağız
  2. aksan / lehçe / şive

    de
    Akzent / Dialekt / Sprechweise
    en
    accent, dialect, or any manner of speech
    nl
    accent / dialect / spreektrant
  3. kapak

    de
    Deckel
    en
    lid
    nl
    deksel
  4. ağızlık / hayvan burnu

    de
    Schnauze / Maulkorb
    en
    muzzle
    nl
    snuit / muilkorf

Mînak

  • Ez devê te fehm nakim

  • Devê wê tencereyê dade

  • Zêrr dizane, zor dizane, devê tufengê muhr dizane.

  • Li devê derî sekinîbû.

  • Wî dev da çolê û çû.

Etîmolojî

Ji proto-îranî *zefen- / *zefer-, hevreha kurmancî difin, avestayî zefen, farisiya kevin defen, belûçî دف (def) / دپ (dep), pehlewî dehan, farisî دهن (dehen) / دهان (dehan, “dev”), دم (dem, “hilm, henase, bêhn, nefes”), soranî دهم (dem, “dev”). A kurmancî kurdî ye û resentire ji peyva (dehen) hatiye ko herfa H a farisî dibe V di kurdî de, binêre van peyvan: (kulav) ko ji peyva (kolah) a farisî hatiye herweha (kevn) ko ji peyva (Kohen) hatiye. Peyva Soranî ji peyva (dêm) hatiye ko maneya Navçavan dide.

Peyvên girêdayî

2.daçek
  1. Li gel kesekî yan li mala kesekî yan nêzî kesekî.

    de
    bei
    nl
    bij
    tr
    yanında

Peyvên girêdayî

Peyvên çêbûyî

Awayên din

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.