Jûjî

laçik

/lɑːˈt͡ʃɘk/

navdêr
  1. Çîtê mirov pirça anku porê xwe diniximînin (bi taybetî jin).

    de
    Kopftuch
    en
    headscarf / kerchief / head cover
    nl
    hoofddoek
    tr
    baş örtüsü / başörtü / başörtüsü / bürgü

Mînak

  • Dayikê qeta laçika spî di avê de kir, ser guhê kurê xwe paqij kir.

  • Sibê dîze rûnê çêleka helandin, da ser devê kûp, laçikek danîn ser devê rûn, anîn dîwanê...

Etîmolojî

Hevreha soranî لەچەک (leçek), farisî لچک (leçek) ji zimanên îranî yan jî bi metatezê û bi guherîna R bi L ji çarik.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

laçik — ferhenga kurmancî · Jûjî