Jûjî

ken

/kɛn/

1.navdêrnêrza
  1. Kenîn yan kenandin, dengê keyfê, dengê "hahahaa".

    de
    Lachen / Lache
    en
    laugh
    nl
    lach
    tr
    gülme / gülüş
  2. gülümseme / tebessüm

    de
    Lächeln
    en
    smile
    nl
    glimlach

Mînak

  • Ew nazika nûrînbedenQendê dirêjin guft û kenBiskan di lê kir baweşîn

  • Kenê Ahmed malê min mezin e.

Etîmolojî

Ji proto-hindûewropî *khendh- ku tenê di zimanên îranî û zimanê ermenî de maye: pehlewî [skrîpt hewce ye] (xendîten, “kenîn”) [skrîpt hewce ye] (xendek, “bişir, girnij, bişkurr”), farisî خنده (xende, “ken”), خندیدن (xendîden, “kenîn”), sogdî [skrîpt hewce ye] (xendent, “ken”) û ermenî խինդ (xind, “şadî, xweşî”). Bo guherîna X/K/H bidin ber kanî (kana avê) û ker (dewar).

Peyvên girêdayî

2.lêker
  1. -kin, dê bikin

Mînak

  • Hûn dê ken.

  • Ew naken.

Etîmolojî

Formeke lêkera "kirin"ê: -ke- + -n.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.