çal

/ˈt͡ʃɑːl/

1.sıfat

parçeyek spî ya pûrtî di nav komek pûrtê tarî de (li porê mirovan yan pûrtê heywanan)

Köken

Ji tirkî, bi tirkiya kevn [skrîpt hewce ye] (çal, “rengîn”), hevreha tirkiya niha çil. Ev peyv ji mêj ve ji tirkî ketiye kurdî û li derveyî Bakurê Kurdistanê jî tê bikaranîn.

İlgili kelimeler

Türemiş kelimeler

çalî

2.isim

çukur / havuz / kuyu / sarpın
de
Grube / Loch / Vertiefung / Hohlraum
en
pit
nl
kuil / put
kmr
cihê ji derdorên xwe kûrtir, erdek ku hatibe kolan û kûr bûbe

Örnekler

Di bin çalê de bi qasî mezinahiya destekî û bejna merivekî qulek hebû.

Köken

Ji zimanên îranî, hevreha zazakî çal, soranî چاڵ (çał), farisî چال (çal) û belûçî چات (çat, “bîr”).

İlgili kelimeler

Köken

İlgili kelimeler

Türemiş kelimeler

Örnekler

Köken

İlgili kelimeler

Eş anlamlılar

Türemiş kelimeler

Diğer yazımlar