çal

/ˈt͡ʃɑːl/

1.rengdêr

parçeyek spî ya pûrtî di nav komek pûrtê tarî de (li porê mirovan yan pûrtê heywanan)

Etîmolojî

Ji tirkî, bi tirkiya kevn [skrîpt hewce ye] (çal, “rengîn”), hevreha tirkiya niha çil. Ev peyv ji mêj ve ji tirkî ketiye kurdî û li derveyî Bakurê Kurdistanê jî tê bikaranîn.

Peyvên girêdayî

Peyvên çêbûyî

çalî

2.navdêr

cihê ji derdorên xwe kûrtir, erdek ku hatibe kolan û kûr bûbe
de
Grube / Loch / Vertiefung / Hohlraum
en
pit
nl
kuil / put
tr
çukur / havuz / kuyu / sarpın

Mînak

Di bin çalê de bi qasî mezinahiya destekî û bejna merivekî qulek hebû.

Etîmolojî

Ji zimanên îranî, hevreha zazakî çal, soranî چاڵ (çał), farisî چال (çal) û belûçî چات (çat, “bîr”).

Peyvên girêdayî

Etîmolojî

Peyvên girêdayî

Peyvên çêbûyî

Mînak

Etîmolojî

Peyvên girêdayî

Hevwate

Peyvên çêbûyî

Awayên din