1.rengdêr
(yê xweş dikele): Tiştê ku zû dikele.
Mînak
Goştê berxan kelek e.
kelek
/kʰɛˈlɛk/
2.navdêr
Navgîna mirov pê li ser avê dimeşe.
- de
- Floß / Steinmauer / Steinwand / Melone
- en
- raft / stone wall / melon
- nl
- vlot / meloen
- tr
- sal / kavun
Mînak
Kelekvanan xwe diavêtin têlê û kelek dikişandin.
Dû re, ger havîn bûya zebeş û kelek ji wan re diketin siniyan, ger payîz bûya tirî;
Etîmolojî
Ji erebî كلك (kelek) yan ji aramî ܟܠܟܐ (kelka), ji akadî kelekku ku herwiha wek κέρκουρος (kerkouros) ketibû yûnaniya kevn û wek navê keştiyeke hinekî cuda jê derbazî hin zimanên din jî yên ewropî bûye: îtalî caracca (bixwîne: karakka), fransî caraque, îngilîzî carack, almanî Karacke, каракка (karakka).